Liczba porodów indukowanych farmakologicznie wci?? ro?nie, zarówno w Polsce jak i na ?wiecie. Mimo, ?e znane s? niekorzystne dla matek i dzieci skutki uboczne u?ycia sztucznej oksytocyny, odsetek indukcji porodu wcale si? nie zmniejsza. Co wi?cej, zwi?ksza si? liczba wskaza? do indukcji, ??cznie z „szar? stref?” wskaza? maj?cych niewiele wspólnego ze zdrowotn? sytuacj? rodz?cej kobiety. Mowa tu o indukcji porodu dla wygody lekarza lub kobiety, osobistych przekona? lekarza, wieloletniej rutyny, braku wiedzy.
Wiele kobiet mo?e zmyli? fakt, ?e zarówno hormon wydzielany w przysadce rodz?cej kobiety jak i preparat farmakologiczny nosz? t? sam? nazw? – oksytocyna. To sugeruje, ?e dzia?aj? w identyczny sposób i ?e s? równie bezpieczne.
Tak niestety nie jest. Dlatego te?, zanim wyrazisz zgod? na propozycj? wywo?ania lub przyspieszenia porodu warto wiedzie?, jakie s? ró?nice mi?dzy naturaln? a syntetyczn? oksytocyn? i jak ta ostatnia mo?e wp?yn?? na przebieg Twojego porodu, odczuwanie bólu i kontakt z dzieckiem po porodzie.
1. Sztuczna oksytocyna wydziela si? w inny sposób ni? naturalna.
Oksytocyna endogenna (czyli naturalna), odpowiedzialna mi?dzy innymi za skurcze macicy wydziela si? w sposób pulsacyjny, a jej ilo?? zmienia si? w zale?no?ci od etapu porodu. Wydzielanie pulsacyjne jest wa?ne dla rytmu porodu: umo?liwia przerwy mi?dzy skurczami i odpoczynek rodz?cej. Oksytocyna syntetyczna podawana jest w kroplówce i dostaje si? do organizmu kobiety w sposób ci?g?y. To powoduje d?u?sze i mocniejsze skurcze, z którymi macicy i dziecku czasami trudno jest sobie poradzi?. Je?li skurcze s? zbyt silne, a przerwy mi?dzy nimi zbyt krótkie, prowadzi to do niedotlenienia dziecka.
2. Sztuczna oksytocyna blokuje wydzielanie endorfin – Twoich naturalnych „znieczulaczy".
Je?li rodzisz naturalnie, Twoje cia?o odpowiada na skurcze wydzieleniem endorfin – s? to produkowane przez organizm rodz?cej naturalne opiaty pomagaj?ce zmniejszy? odczuwanie bólu. Gdy dodatkowo zaczyna dzia?a? sztuczna oksytocyna, naturalnych endorfin jest za ma?o. St?d te? poród wspomagany sztucznie jest dla kobiety du?o bole?niejszy.
3. Sztuczna oksytocyna nie jest tak efektywna w rozwieraniu szyjki macicy, jak naturalna.
Je?li poród jest wywo?any sztucznie to, mimo sta?ego podawania, rozwieranie nie jest tak efektywne jak przy oksytocynie naturalnej, czasami te? mo?e si? ca?kowicie zatrzyma?.
4. Sztuczna oksytocyna nie stymuluje „odruchu wypchni?cia p?odu” w ostatniej fazie parcia.
W miar? jak poród post?puje, przysadka mózgowa wydziela coraz wi?cej oksytocyny, a jej szczyt przypada na ostatni? faz? parcia. Ogromny jej wyrzut pomaga kobiecie sprawnie i bezpiecznie urodzi? dziecko. Poniewa? sztuczna oksytocyna regulowana jest kroplówk?, mechanizm ten jest nieobecny.
5. Sztuczna oksytocyna mo?e sta? na przeszkodzie zawi?zania wi?zi z dzieckiem po porodzie.
Oksytocyna naturalna, zwana równie? „hormonem mi?o?ci”, odpowiedzialna jest za zawi?zanie wi?zi mi?dzy matk? z dzieckiem tu? po porodzie. Du?e ilo?ci tego hormonu we krwi matki i dziecka u?atwiaj?, w tym szczególnym momencie, ich pierwszy kontakt. Sztuczna oksytocyna, obecna w organizmie kobiety, zaburza wewn?trzne wydzielanie oksytocyny naturalnej, a tym samym utrudnia ten proces.
Naturalna oksytocyna wydzielana przez Twoje cia?o w trakcie porodu jest skuteczniejsza i bardziej efektywna od sztucznej. Dlatego te?, je?li w szpitalu zostanie Ci ona zaproponowana, upewnij si? w rozmowie z lekarzem, ?e Twoja sytuacja naprawd? wymaga takiego wspomagania. Poniewa? czasami trzeba po prostu troch? zaczeka? i pozwoli? cia?u na dzia?anie wed?ug jego rytmu i tempa.
Na podstawie: Robin Elise Weiss, LCCE
http://pregnancy.about.com/od/induction/a/pitocindiffers.htm
Bibliografia:
American College of Obstetricians and Gynecologists [ACOG]. (2004). ACOG Practice Bulletin No. 55: Management of postterm pregnancy. Obstetrics and Gynecology, 104(3), 639-646.
Glantz, J. C. (2005). Elective induction vs. spontaneous labor associations and outcomes. Journal of Reproductive Medicine, 50(4), 235-240.
Kramer, M. S., Rouleau, J., Baskett, T. F., & Joseph, K. S. (2006). Amniotic-fluid embolism and medical induction of labor: A retrospective, population-based cohort study. The Lancet, 368(9545), 1444-1448.
Leaphart, W. L., Meyer, M. C., & Capeless, E. L. (1997). Labor induction with a prenatal diagnosis of fetal macrosomia. The Journal of Maternal-Fetal Medicine, 6(2), 99-102.
March of Dimes. (2006). If you’re pregnant: Induction by request. Retrieved May 15, 2007, from www.marchofdimes.com/prematurity/21239_20203.asp
Sanchez-Ramos, L., Bernstein, S., & Kaunitz, A. M. (2002). Expectant management versus labor induction for suspected fetal macrosomia: A systematic review. Obstetrics & Gynecology, 100(5), 997-1002.
Vahratian, A., Zhang, J., Troendle, J. F., Sciscione, A. C., & Hoffman, M. K. (2005). Labor progression and risk of cesarean delivery in electively induced nulliparas. Obstetrics & Gynecology, 105(4), 698-704.
Vrouenraets, F. P., Roumen, F. J., Dehing, C. J., van den Akker, E. S., Aarts, M. J., & Scheve, E. J. (2005). Bishop score and risk of cesarean delivery after induction of labor in nulliparous women. Obstetrics & Gynecology, 105(4), 690-697
